Wie ben ik?

Ik ben een vrouw die als kind en jong-volwassenen (en nu nog soms wel eens) bang
was om gekwetst en afgewezen te worden. Een beschadiging die ik heb opgelopen
in mijn jeugd in alle jaren dat ik gepest werd op school en waar ik het gevoel had
niet begrepen te worden en me lang alleen heb gevoeld. Het heeft me onzeker
gemaakt, het heeft er voor gezorgd dat ik mezelf niet waardeerde. Dat ik mezelf
lelijk vond, omdat dit zo vaak tegen mij werd gezegd. Het heeft ervoor gezorgd dat
ik een masker op heb gezet en me ben gaan gedragen zoals ik dacht dat de ander
mij zo leuker, aardiger en liever zou vinden. Ik deed alsof ik blaakte van
zelfvertrouwen, terwijl diep van binnen ik onzeker was en aan mezelf voorbij ging. Ik
ging voorbij aan mijn gevoel, aan mijn behoeftes, aan dat wat ik nodig had.
Tegelijkertijd ging ik ook voorbij aan wat de ander nodig had, wat hun behoeftes
waren. Ik kon het niet zien. Ik kon alleen maar het beeld wat ik zelf had gecreëerd
zien. Het beeld van ‘zo zal het moeten zijn, zo hoort het’.

Het leven van alle dag kabbelde voort, ik had een drukke baan als kwaliteitsmanager
in diverse levensmiddelen bedrijven, een mooi huis en een fijne relatie. Ik was totaal
niet met bewustwording bezig, eerder het tegenover gestelde. Dit veranderde van
het één op andere moment, toen na een voldragen zwangerschap ons eerste
kindje, 6 dagen na de bevalling, overleed. Niets van wat ik deed en had gedaan, leek
nog belangrijk te zijn. Het besef dat ook mijn leven zomaar kon ophouden met
bestaan, maakte iets in mij wakker.

Ik kan me nog zo het moment herinneren;
Ik zit op mijn bed met een prachtig donker rood dekbed, speciaal gekocht voor mijn
kraamtijd. Naast mij ligt, in een klein rieten mandje, mijn eerste kindje; Casper. Ik
wrijf zachtjes over zijn handje, voel aan zijn zachte haartjes en neem met mijn
ogen alle details van hem in mij op. Ik ben me ervan bewust dat ik dit heel goed
moet doen, want over een paar dagen moet ik tijdens de begrafenis voor altijd
afscheid van hem zal gaan nemen en ik wil hem in mijn herinnering blijven
vasthouden.
Terwijl ik daar zo zit, die namiddag, schijnt er een zonnestraal door ons slaapkamer
raam en valt met zijn licht op het mandje. Op dat zelfde moment hoor ik mezelf
tegen mezelf zeggen: Als ik 80 jaar ben, ga ik terugkijken op een mooi en gelukkig
leven. Vanaf nu ga ik alles eraan doen, om dat te realiseren, want er is maar één
persoon op de hele aarde die daarvoor kan zorgen. Dat ben ik zelf.

Nu zoveel jaar later, ben ik een beetje wijzer geworden. Ik weet inmiddels dat
Casper niet voorgoed is verdwenen, maar nu als Spirit over mij en mijn gezin waakt.
Ik weet dat de dankbaarheid die ik zo kon voelen op het moment dat ik inzag dat ik
degene was die verantwoordelijk was voor mijn eigen geluk, een reactie vanuit het
diepste van mijn ziel is geweest. En ik weet ook hoeveel verdriet, angst, boosheid,
jaloezie, schuld gevoel en nog veel meer, ik heb moeten doorleven om weer
gelukkig in het leven te kunnen staan. En ik kan je vanuit alle eerlijkheid zeggen, het
is het allemaal waard geweest.

Ik kan je ook zeggen, het was alles behalve makkelijk. De eerste jaren na het
overlijden van Casper hebben dan ook in het teken gestaan van overleven. Weg bij
mijn gevoel. Controle en verstand hebben mij erdoor heen gesleept. Tot het
moment dat diep in mij de emoties zich begon te roeren. Ik wist instinctief dat ik er
iets mee moest gaan doen, maar wist niet wat. In een korte tijd werd ik een aantal
keren gewezen door mensen om mij heen, dat Reiki wel eens iets voor mij kon
betekenen, maar ik vond het toen grote onzin, zweverig en totaal niet bij mij
passen.

Toch bleef Reiki aan mij trekken, roepen en terugkeren in mijn gedachten. Om een
lang verhaal kort te maken, ik ben een cursus Reiki gaan volgen. Op het moment
van de 4e inwijding is mijn innerlijk vuurtje weer gaan branden, nadat het was
uitgedoofd na het overlijden van Casper (en wel misschien nooit helemaal volop had
gebrand). Op foto’s kan ik het in mijn ogen terug zien. Na de Reiki cursus is het
doffe laagje van mijn ogen verdwenen.

Dit was het nieuwe begin van mijn weg naar Zelf Bewust Zijn. Meer en meer werd ik
me bewust van mijn oude patronen, oude verwondingen en mijn schaduwkanten.
Laagje voor laagje mocht ik dit loslaten. Op fysiek niveau, emotioneel niveau en op
zielsniveau komt iedere les weer naar voren om geleerd te worden, doorleefd te
worden en gewaardeerd te worden. Een eindeloos proces, wat zich nog dagelijks
verder verdiept en subtielere vormen krijgt. Dit proces is in een stroomversnelling
terecht gekomen door een Vision Quest in 2015 in de bergen in Frankrijk. Hier heb ik
de veiligheid van de Moeder Aarde en de aanwezigheid van de Spirits gevoeld en is
de Godin in mijzelf is opgestaan. Om in mijn volledige kracht en potentie, dat de
wereld in te brengen, waarvoor ik hierop aarde ben gekomen.

Steeds meer komt de ruimte in mijzelf vrij om te worden ingevuld met mijn doel hier
op aarde en de verbanden te leggen tussen de verschillende aspecten van het leven;

Via verschillende bronnen heb ik me mogen voeden aan oude kennis en deze mogen
leren toepassen en integreren in mijn leven. Deze kennis en ervaringen mag ik weer
doorgeven aan eenieder die het wil ontvangen,  om je eigen kracht te herstellen wat
zorgt voor vrijheid in je lichaam, je geest en in je ziel. Zo verbind ik mezelf met
mezelf en anderen en help ik anderen het zelfde te doen om zo samen een
liefdevolle samenleving te creëren.

Heb ik dan nu alle wijsheid en kennis over het leven en hoe om te gaan met de
uitdagingen die op mijn pad worden gestuurd? Is mijn leven nu rozengeur en
maneschijn?

Nee, natuurlijk niet. Uiteraard ervaar ik nog wel eens mijn verdriet, onzekerheid en
mijn angst voor afwijzing. Alleen ga ik het niet meer uit de weg zoals ik dat vroeger
zou hebben gedaan. Ik laat het er zijn, zonder oordeel en in al zijn diepte. Ik leer
hierdoor iedere keer mezelf weer een beetje beter kennen.
Heb ik nu een mooi en gelukkig leven? Hierop kan ik antwoorden dat ik inderdaad
het geluksgevoel vanuit mijn basis kan beleven, ook al komt daar soms verdriet of
een andere emotie voorbij. Het basisgevoel blijft en ligt stevig verankerd in mijn
zielsbewustzijn.

Mijn pad van bewustwording startte 15 jaar geleden na het overlijden van Casper.
Een kantelpunt in mijn leven. Nu zo vlak na de Quest heeft zich een nieuw
kantelpunt aangediend. Ik ben dankbaar en benieuwd wat dit me gaat brengen.

Voor nu heeft het me geleid naar een opleiding waarin ik de oude kennis van de
Lakota sjmanen mag gaan leren, om deze toe te passen in mijn dagelijks leven en 
in mijn praktijk.
Wie ben ik?
Mijn visie
Mijn Missie
Home
Jolanda Wiezer
Consulten
Cursus/
workshop
Essentiële olie
Referenties
Agenda
Contact