Categorie: Geen categorie

Hoe zichtbaarder ik word als vrouw, hoe vaker ik word benaderd. Door mannen die nieuwsgierig zijn, door mannen die geraakt worden en door mannen die iets in mij zien wat zij verlangen. Soms merk ik zelfs dat zichtbaarheid wordt verward met beschikbaarheid. Alsof een vrouw die open, warm, sensueel of zichtbaar aanwezig is, daarmee automatisch openstaat voor de verlangens van anderen.

Wat mij daarbij steeds vaker opvalt, is dat mijn lichaam het verschil al voelt voordat mijn hoofd het begrijpt. Er is een voelbaar onderscheid tussen iemand die mij werkelijk ontmoet en iemand die vooral reageert op een beeld dat hij zelf heeft gevormd. Dat verschil zit meestal niet in de woorden die worden uitgesproken, maar in de intentie die eronder ligt.

Projectie

Projectie ontstaat op het moment dat we niet langer nieuwsgierig zijn naar wie de ander werkelijk is, maar reageren op wat die ander in ons wakker maakt. Op een verlangen naar verbinding, liefde, spiritualiteit, erkenning of intimiteit.

Wanneer dat verlangen niet bewust wordt gedragen, ontstaat er gemakkelijk een fantasie. Een beeld van wie de ander is. Van wat er mogelijk zou kunnen zijn. Van een toekomst die zich vooral in het hoofd afspeelt.

𝘌𝘦𝘯 𝘧𝘢𝘯𝘵𝘢𝘴𝘪𝘦 𝘪𝘴 𝘨𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘯𝘵𝘮𝘰𝘦𝘵𝘪𝘯𝘨.

Een fantasie leeft in gedachten, verwachtingen en verhalen. Ontmoeting leeft in het lichaam, in aanwezigheid en in de bereidheid om steeds opnieuw te ontdekken wie de ander werkelijk is.

Niet omdat daar slechte bedoelingen achter zitten, maar omdat we als mens allemaal de neiging hebben om buiten onszelf te zoeken naar iets waar we diep van binnen naar verlangen.

Grenzen voelen en uitspreken

Juist daarom geloof ik dat vrouwen hun grenzen beter mogen leren voelen en uitspreken. Niet vanuit hardheid of afwijzing, maar vanuit trouw zijn aan zichzelf. Een helder nee is geen afwijzing van de ander. Het is een erkenning van wat waar is. En daarmee creëert het veiligheid. Niet alleen voor de vrouw, maar ook voor de man. Want waar grenzen ontbreken, ontstaat verwarring. Waar grenzen helder zijn, ontstaat ruimte voor eerlijkheid en duidelijkheid.

Tegelijkertijd zie ik een uitnodiging voor mannen. Om verlangens niet direct om te zetten in verwachtingen, om nieuwsgierig te blijven naar wie de ander werkelijk is. Om te kunnen bewonderen zonder te claimen, te verlangen zonder te grijpen en geraakt te worden zonder de ander verantwoordelijk te maken voor wat er van binnen wordt gevoeld.

Voor mij ontstaat echte ontmoeting pas wanneer twee mensen elkaar werkelijk zien. Niet wanneer de één iets zoekt en de ander iets geeft, maar wanneer beiden aanwezig kunnen blijven bij hun eigen waarheid.

Misschien is dat wel de schaduwkant van zichtbaarheid. Niet dat meer mensen je werkelijk zien, maar dat meer mensen iets op jou projecteren. Juist daarom wordt het steeds belangrijker om geworteld te zijn in jezelf. Zodat je open kunt blijven, zonder beschikbaar te worden voor alles wat een ander in jou denkt te zien.

Het tantrapad heeft mij geholpen om in mijn kracht en zichtbaarheid te komen. Om mezelf niet langer te zien door de ogen van een ander, maar geworteld te blijven in de verbinding met mezelf. In mijn workshops nodig ik anderen uit om diezelfde beweging te maken: van projectie naar ontmoeting, van aanpassen naar trouw zijn aan jezelf. De workshops vind je hier.

#tantra, #zichtbaarheid, #persoonlijkeontwikkeling

Een verhaal dat we zijn gaan geloven

Iets in het verhaal van Adam, Eva en de slang blijft terugkomen. Niet alleen wat er verteld wordt, maar vooral de manier waarop het christendom het heeft gekleurd… en hoe vanzelfsprekend dat is geworden.

Twee mensen leven in een tuin die “paradijs” wordt genoemd. Alles lijkt aanwezig. Overvloed, rust, schoonheid. Toch ontbreekt er iets essentieels: de vrijheid om te kiezen. Midden in die tuin staat een boom, zichtbaar en dichtbij, vol kennis en potentie. Tegelijkertijd klinkt er een stem van buitenaf die zegt: blijf ervan af.

Hoe kan een plek zonder keuzevrijheid als paradijs worden gezien?
Die vraag schuurt zodra je hem echt binnenlaat.

De verboden vrucht

Het beeld voelt bijna kinderlijk eenvoudig. Een kind in een kamer, een snoeppot binnen handbereik, met de opdracht er niet aan te komen. Niet omdat het kind zelf voelt wat klopt, maar omdat het wordt opgelegd. Op het moment dat het kind toch pakt, wordt het fout verklaard.

Precies daar verschijnt de slang in het verhaal. Binnen het christendom is zij neergezet als het kwaad. Als verleidster. Als dat wat de mens bij God vandaan trekt. Wanneer je echter een laag dieper kijkt, ontstaat er een ander perspectief.

De slang nodigt uit tot ervaren. Ze wijst niet weg van het leven, maar er juist naartoe. Voelen, ontdekken, jezelf voeden met wat er al is — dat is de beweging die ze opent.

Van levenskracht naar vijandbeeld

Juist die beweging is tot gevaar gemaakt. Dat roept een wezenlijke vraag op: wat gebeurt er wanneer een mens niet alleen luistert naar een stem buiten zichzelf, maar ook naar zijn innerlijke weten?

Een mens die voelt en kiest, laat zich minder leiden. Daar ontstaat vrijheid.

In veel oudere tradities draagt de slang een totaal andere betekenis. Ze staat voor heling, transformatie en levensenergie. Haar beweging is natuurlijk, haar ritme eigen. Ze vervelt wanneer dat nodig is en laat los wat niet meer past.

Door dit symbool tot vijand te maken, verschuift er iets in de mens.
Het instinct wordt verdacht.
Verlangen krijgt een lading.
Nieuwsgierigheid wordt bestempeld als zonde.

Zo verplaatst de autoriteit zich naar buiten. Naar een God, een systeem, een waarheid die boven de mens staat… in plaats van in hem leeft.

Lilith als herinnering

Binnen sommige verhalen verschijnt Lilith als tegenkracht. Niet als volgzame vrouw, maar als degene die haar plek inneemt. Ze buigt niet voor een kader dat haar kleiner maakt.

In de vorm van half vrouw, half slang belichaamt ze de brug tussen lichaam en bewustzijn. Geen externe kracht, maar een herinnering aan iets wat in de mens zelf aanwezig is.

Iets wat niet onderdrukt wil worden.
Iets wat wil bewegen.

Een ongemakkelijke vraag

De kern verschuift dan. Het gaat niet langer over goed of fout. De vraag wordt anders: hoe hebben we ooit kunnen geloven dat het verkeerd is om te willen weten?

En nog dichterbij: wat zegt het over een systeem dat kennis, bewustzijn en zelf ervaren als gevaar bestempelt?

Dit verhaal leeft niet alleen in het verleden. Het werkt door in het heden.
In de momenten waarop je je eigen gevoel wantrouwt.
Of in de keren dat je wacht op toestemming van buitenaf.
In dat stille weten dat opkomt… en weer wordt weggedrukt.

Misschien ligt daar de echte confrontatie.

Wat als de slang nooit het kwaad was…
maar juist datgene wat ons wakker wilde maken?

Terug naar binnen

Voorbij dit denken ligt een stillere laag. Een plek waar je niet hoeft te kiezen tussen wat je is geleerd en wat je voelt. Daar begint het luisteren opnieuw.

In mijn werk nodig ik je uit om die beweging te maken.
Via kinesiologie, waar het lichaam direct zichtbaar maakt wat klopt.
Of via tantra massage, waar je zakt in voelen, aanwezigheid en jouw eigen stroom.

Niet om iets toe te voegen.
Maar om te herinneren wat er al is.

Er waait een andere wind rond deze tijd van het jaar. De bomen laten los, het licht trekt zich terug, en ergens diep in ons lichaam weten we: het is de tijd van sterven. Niet als einde, maar als doorgang.

Lang voor de kerk er namen aan gaf – Allerheiligen, Allerzielen – vierden de Kelten dit moment als Samhain. Het oude jaar stierf. De oogst was binnen, het land viel stil. De mensen trokken zich terug rond het vuur. Ze eerden hun voorouders, voelden de geesten die dichterbij kwamen, en wisten dat de sluier tussen de werelden dun was.

Bij de Germanen werd dit de Winternacht, het Disablót – een nacht om de dísir, de vrouwelijke vooroudergeesten, te eren. De winter stond voor de deur en hiermee kwam het donker en de stilte waarin de ziel weer kon ademen.

Wat wij nu “Halloween” noemen, is slechts een echo van dat oeroude weten. Een feest dat ooit ging over overgave, sterven en opnieuw geboren worden. Over het loslaten van wat niet langer leeft, en het eren van dat wat ons heeft voortgebracht.

De kerk zette er nieuwe namen op, maar de energie bleef dezelfde.
Allerheiligen. Allerzielen. Samhain.
Drie gezichten van één en hetzelfde mysterie.

Misschien voel jij het ook.
Dat iets in je geroepen wordt om stil te vallen.

Om terug te kijken.
Om te danken voor het pad dat je gegaan bent.
Om ruimte te maken voor het onbekende dat zich wil ontvouwen.

Het is de tijd om in het donker te durven zijn.
Om te sterven aan het oude beeld van jezelf.
Om het vuur aan te steken in je eigen hart.
Want daar, in dat diepe donker, ligt het zaad van het nieuwe leven al te wachten.

Op 31 oktober 2025 wordt een online ceremonie gehouden. Klik hier om je aan te melden.

Tien jaar geleden zette ik voor het eerst voet in een zweethut. Niet zomaar, maar met een intentie. Ik wilde de organisatoren beter leren kennen, want ergens diep vanbinnen voelde ik dat ik met hen een Vision Quest wilde doen. Een sjamanistisch ritueel waarin je het oude laat sterven om je authentieke zelf meer ruimte te geven. Maar voor ik daar volmondig ‘ja’ op kon zeggen, moest ik voelen of dit de juiste bedding was. De zweethut zou mijn antwoord geven.

Ik had al zoveel verhalen gehoord over zweethutten – hoe heet het is, hoe intens het proces kan zijn, hoe mensen hun diepste stukken tegenkomen. Dus stond ik daar, als buitenstaander, een tikje afwachtend.

Het heilige vuur

Ik zag hoe Vuurhoedster met zorg en aandacht het vuur voorbereidde. Hoe het hout werd opgestapeld en hoe tevens de hut liefdevol met dekens werd toegedekt. De hut – symbool van de baarmoeder – waar we met wel 24 mensen in zouden gaan zitten. In mijn hoofd paste dat nooit.

Het vuur werd ontstoken. Trommels en gezang vulden de lucht terwijl mensen dansend rondom de houtstapel bewogen. Ik stond erbij en wist niet goed wat ik ervan moest vinden. Het was allemaal nieuw, anders, een beetje vreemd – en toch voelde ik me aangetrokken tot deze wereld.

De hut begon. Ronde na ronde zaten we daar, zwetend, zingend, klankend – in de hitte, in het donker. De geluiden, de vibraties, de stem van de groep brachten lagen in beweging hoewel ik die met woorden nauwelijks kan omschrijven. Tijdens een van de eerste rondes brak er zelfs een conflict uit – iemand vond dat het heter moest, een ander vond dat hij zich niet moest bemoeien met de watergieter. Normaal zou ik daar enorm door uit balans raken. Maar nu… kon ik het laten zijn. Ik bleef bij mezelf. Drie rondes lang gleed ik in een heerlijke flow. Appeltje-eitje, dacht ik nog.

Tot de vierde ronde.

De watergieter vroeg of we elkaar allemaal een hand wilden geven. We zaten twee rijen dik rondom de hete stenen. Ik stak mijn handen uit… en niemand vond de mijne. Daar zat ik dan. Koude billen op de vochtige lentebodem. Iemand voor me blokkeerde de warmte van de stenen. En daar, in dat donker, raakte iets ouds me. Hard. Een golf van vroeger overspoelde me: ik hoor er niet bij, ik mag niet meedoen, ik ben alleen. Moederziel alleen, in een overvolle hut.

De ronde eindigde. Iedereen ging naar buiten. Maar ik niet. Ik kon niet. Mijn proces was nog maar net begonnen. Pas later kroop ik de hut uit – als een wedergeborene. Buiten was het inmiddels donker. Het vuur brandde nog. En daar, in dat moment, zat ik naast een man die een arm om me heen sloeg. Stil, liefdevol. Ik mocht even landen, voelen, bijkomen.

Dát was het moment dat ik viel voor de ceremonie. Niet als iets groots of dramatisch, maar als een diepe, stille ‘ja’ van binnen. Ik wist: ooit mag ik daar zitten. Op de plek van de watergieter. Zonder precies te weten hoe of wanneer, maar wetende dat dit pad me riep.

Voor mij is de zweethut een mix van kerk, sauna en psychiater. Je uit je gebeden, je zweet je ziel schoon, je zingt je herinneringen wakker en je ontmoet je eigen demonen – en dat allemaal gedragen door de liefdevolle kracht van Moeder Aarde, het vuur, het water, de windrichtingen, de voorouders en meer. Inmiddels giet ik zelf al 8 jaar zweethutten en neem ik je graag mee op reis – naar de diepte, naar jezelf.

Waarom zou jij in de zweethut stappen?

De zweethut is geen gewone ervaring. Het is een reis naar binnen. Een plek waar je loslaat wat je niet meer dient, waar je je lichaam, geest en ziel zuivert, waar je mag zweten, bidden, voelen, herinneren wie je bent. In het donker van de hut vind je helderheid. Omringd door de warmte van de stenen, het gezang, de stilte, de ademhaling van de groep.

Je laat lagen vallen. Laat los en daarmee herinner jij je kracht. Voor wie verlangt naar verbinding – met zichzelf, met de aarde, met iets groters. Voor wie een intentie wil zetten, een proces wil markeren, of gewoon wil thuiskomen in zichzelf.

De zweethut is rauw. Eerlijk. Helend.

En misschien is het precies wat jouw ziel nu roept.

Kijk hier voor de eerste volgende datum